Infuzja dożylna


Infuzja dożylna, określana również jako wlew dożylny jest metodą podawania płynów bezpośrednio do żyły. Wyróżnić można trzy rodzaje wlewów dożylnych:

  • krótkotrwałe – trwające do 3 godzin,
  • długotrwałe – gdy czas trwania wynosi ponad dobę,
  • szybkie podanie, bolus – stosowane w nagłych przypadkach, gdy konieczne jest podanie całej objętości płynu w krótkim czasie.

Infuzja dożylna jest najszybszą metodą rozprowadzania leków lub płynów w organizmie. Wprowadzanie do organizmu niektórych substancji czy też transfuzja krwi mogą być przeprowadzane wyłącznie w sposób dożylny. Najczęstszą metodą infuzji dożylnej jest kroplówka. Polega ona na umieszczeniu w żyle cewnika przy pomocy wenflonu połączonego z pojemnikiem znajdującym się nad pacjentem, w taki sposób aby umożliwione było swobodne spływanie cieczy. Cewnik najczęściej umieszcza się na kończynie górnej, rzadko na dolnej. Często do kroplówek dodawana jest heparyna, aby uniemożliwić tworzenie się zakrzepów.

Wlew dożylnyInnym, również często stosowanym rozwiązaniem jest podawanie płynów do jednej z żył centralnych, jest to tak zwane wkłucie centralne. Jednak w tym przypadku istnieje podwyższone ryzyko powstawania krwawień i wielu innych powikłań, np. odmy opłucnowej. Można także wykonać wkłucie w mniejszej żyle, a następnie przesuwać cewnik aż do żyły głównej. Do sprawdzenia odpowiedniego położenia końcówki cewnika wykorzystuje się rentgen.

Wskazania i zastosowanie

Infuzja dożylna jest zabiegiem stosowanym w przypadku, gdy konieczne jest podawanie choremu bezpośrednio do żyły płynów lub rozcieńczonych leków, w sposób kalibrowany, powolny, przez kilka godzin lub nawet dni. Metoda wykorzystywana jest przede wszystkim do transfuzji (przetaczania) krwi, do długotrwałego odżywiania pozajelitowego (w przypadku gdy na skutek choroby zasadniczej pacjent nie jest w stanie otrzymywać doustnie pokarmów), do przetaczania płynów, np. przy leczeniu wymiotów i biegunek lub też w okresie pooperacyjnym, a także do podawania leków, których stężenie we krwi powinno być stałe podczas długotrwałego stosowania.

Wśród innych wskazań można wymienić  również konieczności:

  • skorygowania zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej,
  • uregulowania równowagi kwasowo-zasadowej,
  • uzupełnienia niedoborów witamin, składników mineralnych czy białka.

Rodzaj i objętość przetaczanych płynów, a także czas trwania wlewu muszą być ściśle zgodne z zaleceniami. W ciągu doby możliwe jest podanie około 2-2,5 litra płynów lub nawet więcej, w zależności od stopnia odwodnienia organizmu.

Przeciwwskazania

Przeciwwskazania dotyczące wlewu dożylnego mogą obejmować sam zabieg lub też substancję dostarczaną do organizmu. Przykładowo infuzja dożylna roztworu NaCl nie powinna być stosowana u osób z:

  • obrzękiem płuc,
  • niewydolnością nerek z bezmoczem,
  • głębokimi zaburzeniami gospodarki elektrolitowej razem z hipokaliemią, hipernatremią i hiperchloremią,
  • przewodnieniem organizmu.

Inne przeciwwskazania to przede wszystkim:

  • uszkodzenia tkanek w miejscu planowanego wkłucia,
  • żyły z objawami zakrzepicy lub zapalenia,
  • masywny obrzęk kończyny, do której planuje się wkłucie,
  • możliwość zastosowania skutecznego leczenia drogą mniej inwazyjną, np. doustnie,
  • brak zgody pacjenta.

Powikłania i objawy niepożądane

Wśród możliwych powikłań związanych z wlewem dożylnym wymienić można:

  • przeciążenie krążenia – obrzęk płuc,
  • odczyny gorączkowe – na skutek wprowadzenia zakażenia,
  • powikłania zatorowe – powietrze, zatory oleiste,
  • hemolizę na tle nieimmunologicznym, np. roztwory hipertoniczne,
  • „zatrucie wodne” – będące skutkiem niewłaściwego leczenia hipoosmotycznego odwodnienia, poprzez podawanie nadmiernych ilości płynów hipotonicznych lub 5% glukozy; skutki zatrucia wodnego to przede wszystkim:
    • obniżenie poziomu białek, hematokrytu, NaCl,
    • przyspieszenie tętna i oddechu,
    • przekrwienie płuc.
VN:F [1.9.22_1171]
Ocena artykułu:

Być może zainteresują Cię także poniższe tematy: