Krioterapia


Krioterapia to metoda pozwalająca na leczenie wielu schorzeń i łagodzenie różnych dolegliwości przy wykorzystaniu bardzo niskich temperatur. To także jeden ze sposobów na relaks oraz poprawę kondycji psychofizycznej. Niskie temperatury łagodzą podrażnienia nerwów, dzięki czemu doskonale sprawdzają się w łagodzeniu bólu. Wyróżnić można dwa rodzaje krioterapii – miejscową oraz ogólną.

Krioterapia miejscowa, określana także jako kriodestrukcja to rodzaj terapii polegający na zadziałaniu bardzo niskiej temperatury bezpośrednio na zmienione chorobowo miejsce. W krioterapii miejscowej wykorzystuje się specjalne urządzenie zakończone dyszą, które wyglądem przypomina rurę od odkurzacza. W zabiegu, w jednym cyklu przeprowadza się wielokrotne zamrażanie oraz rozmrażanie określonego miejsca. Podczas tego procesu zamrożeniu ulega zawartość komórek, a błony biologiczne pękają, konsekwencja czego jest destrukcja zamrażanej tkanki.

Dzięki krioterapii miejscowej możliwe jest:

  • ograniczenie krążenia w konkretnym miejscu,
  • spowolnienie metabolizmu,
  • poprawienie ukrwienia oraz zwiększenie przyswajania tlenu w tkankach,
  • zmniejszenie napięcia mięśni oraz zmniejszenie bólu dzięki uruchomieniu wewnętrznej reakcji przeciwbólowej,
  • zahamowanie stanów zapalnych,
  • zmniejszenie aktywności receptorów ciepła oraz pobudzenie receptorów zimna,
  • zmniejszenie lub całkowite zlikwidowanie obrzęków,
  • powstawanie zmian naczynioruchowych.

Zestaw do krioterapii miejscowejKrioterapia ogólna, określana także jako kriostymulacja jest z kolei zabiegiem polegającym na krótkotrwałym (maksymalnie 3 minuty) poddaniu całego ciała działaniu bardzo niskich temperatur (od -160 do -100 stopni). W przeciwieństwie do krioterapii miejscowej prawidłowe zastosowanie krioterapii ogólnej nie niszczy tkanek. Celem zabiegu jest wywołanie w organizmie stresu fizjologicznego. Lecznicze właściwości krioterapii ogólnej wynikają z odpowiedzi organizmu ludzkiego na niską temperaturę. W pierwszej fazie terapii naczynia krwionośne ulegają obkurczeniu, a następnie rozszerzają się, w wyniku czego dostarczają do wszystkich tkanek organizmu krew bogatą w składniki odżywcze i tlen.

Zabieg krioterapii ogólnej odbywa się w specjalnej kriokomorze i trwa od 1 do 3 minut. Przed wejściem do kriokomory pacjent powinien się odpowiednio przygotować. Najpierw należy włożyć odpowiedni strój wykonany z naturalnej wełny lub bawełny. W przypadku kobiet składa się on z koszulki, spodenek, opaski na głowę i uszy lub też nauszników, rękawiczek, długich skarpetek, maseczki chirurgicznej oraz drewnianych chodaków. Przed zabiegiem należy zdjąć biżuterię, zegarek, soczewki oraz okulary. Przed wejściem do komory pacjent powinien także dokładnie wytrzeć całe ciało, szczególnie w miejscach najbardziej narażonych na pocenie się. W dniu zabiegu nie powinno się używać balsamów oraz kremów nawilżających.

Odpowiednio przygotowany do zabiegu pacjent wchodzi najpierw do przedsionka, w którym panuje temperatura około -60 stopni, po minucie przechodzi do komory, w której temperatura wynosi już około -160 stopni, a po kolejnych dwóch minutach udaje się do sali ćwiczeń, w której przez 20 minut wykonuje ćwiczenia fizyczne, w celu ogrzania organizmu (najczęściej jest to bieżnia lub rower treningowy). Podczas przebywania w komorze bardzo ważne jest odpowiednie oddychanie. Wdech powinien być dwa razy dłuższy od wydechu. Podgrzane w drogach oddechowych powietrze zwiększa swoją objętość, co może skutkować depresją oddechową. Podczas przebywania w komorze pacjenci nie powinni ze sobą rozmawiać, dotykać się oraz dotykać ścian urządzenia.

Działanie krioterapii ogólnej:

  • działa przeciwbólowo, przeciwzapalnie oraz przeciwobrzękowo,
  • powoduje obniżenie napięcia mięśni oraz wzrost siły mięśniowej,
  • rozszerza naczynia oraz zwiększa perfuzją schłodzonych miejsc,
  • powoduje wzrost stężenia hormonów, takich jak: ACTH, beta-endorfiny, kortyzol oraz testosteron u mężczyzn,
  • zwiększa efektywność ćwiczeń po zabiegu,
  • poprawia nastrój,
  • podnosi odporność w stosunku do infekcji,
  • działa antycellulitowo,
  • wspomaga odchudzanie,
  • poprawia mineralizację kości,
  • stanowi element odnowy biologicznej przy intensywnych treningach,
  • poprawia libido.

Wskazania i zastosowanie

Krioterapia ogólna może być wykorzystywana przy:

  • zapaleniu stawów (młodzieńczym przewlekłym, reumatoidalnym, łuszczycowym, reaktywnym lub też zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa),
  • przewlekłym zapaleniu stawów kręgosłupa szyjnego,
  • zmianach zapalnych stawów posiadających podłoże metaboliczne, np. przy dnie moczanowej,
  • zespole bolesnego barku,
  • zespole fibromialgii (reumatyczna choroba tkanek miękkich),
  • zapaleniu okołostawowemu ścięgien, torebki stawowej oraz mięśni,
  • uszkodzeniach łąkotki,
  • zwichnięciach oraz skręceniach urazowych stawów,
  • naderwaniu ścięgien i mięśni,
  • ostrych oraz zadawnionych urazach sportowych oraz pooperacyjnych,
  • zwalczaniu przewlekłego i patologicznego bólu – jako metoda zachowawcza,
  • zwalczaniu odruchowej oraz ośrodkowej spastyczności mięśni podczas rehabilitacji neurologicznej,
  • osteoporozie,
  • stwardnieniu rozsianym,
  • łuszczycy,
  • łuszczycowym zapaleniu stawów,
  • chorobie Parkinsona,
  • atopowym zapaleniu skóry,
  • mózgowym porażeniu dziecięcym,
  • menopauzie,
  • migrenach,
  • skłonnościach do niskiego ciśnienia,
  • bezsenności,
  • nadwadze i otyłości,
  • stanach depresyjnych,
  • zmniejszonym libido.

Krioterapię miejscową wykorzystuje się natomiast w leczeniu:

  • oparzeń – zdejmowanie szoku termicznego,
  • zapaleń okołostawowych,
  • zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa i łuszczycowego zapalenia stawów,
  • chorób stawów na tle zaburzeń metabolicznych, np. dna moczanowa,
  • urazów stawów oraz tkanek miękkich, takich jak skręcenia czy też zwichnięcia,
  • obrzęków, stłuczeń oraz krwiaków pourazowych,
  • chorób ścięgien, naderwanych mięśni oraz wiązadeł,
  • dyskopatii, entezopatii oraz tendopatii,
  • stwardnienia rozsianego,
  • zmian skórnych złośliwych oraz łagodnych, takich jak brodawki skórne czy też choroba Bowena,
  • zmian powstających na błonach śluzowych, np. kłykciny kończyste, leukoplakia oraz pachydermia,
  • w celu destrukcji łagodnych i nowotworowych zmian znajdujących się w obrębie jamy brzusznej, szczególnie wątroby, np. przy leczeniu naczyniaków,
  • w profilaktyce osteoporozy.

Krioterapia może być także wykorzystywana w odnowie biologicznej, przede wszystkim u osób dorosłych przemęczonych fizycznie i psychicznie, u sportowców wyczynowych, a także przy zespołach bólu mięśniowo-powięziowego.

Przeciwwskazania

Istnieje wiele przeciwwskazań do krioterapii, są to przede wszystkim:

  • wiek powyżej 65 lat,
  • uszkodzenia skóry,
  • miejscowe odmrożenia,
  • miejscowe zaburzenia ukrwienia,
  • znaczna niedokrwistość,
  • niedoczynność tarczycy,
  • klaustrofobia,
  • ciąża,
  • nietolerancja zimna oraz alergia na zimno,
  • przyjmowanie niektórych leków, np. neuroleptyków,
  • wyniszczenie oraz wychłodzenie organizmu,
  • neuropatie układu współczulnego,
  • ropno-zgorzelinowe zmiany skórne,
  • nocna napadowa hemoglobinuria,
  • obrzęki limfatyczne,
  • choroby mięśnia sercowego lub aparatu zastawkowego serca w okresach niewydolności krążenia,
  • zaburzenia rytmu serca przy jego częstości przekraczającej 100 uderzeń/minutę,
  • silne nadciśnienie tętnicze,
  • żylno-tętnicze przecieki w płucach,
  • ostre schorzenia dróg oddechowych różnego pochodzenia, choroby nerek oraz pęcherza moczowego,
  • ciężka postać wysiłkowej dusznicy bolesnej oraz spontanicznej dusznicy bolesnej,
  • ostre schorzenia dróg oddechowych różnego pochodzenia,
  • zaawansowana miażdżyca,
  • choroba nowotworowa,
  • przebyte zatory tętnic obwodowych oraz zakrzepy żylne,
  • zespół Raynauda.

Powikłania i objawy niepożądane

Krioterapia jest bezpieczną metodą leczenia. Przy braku przeciwwskazań oraz przy prawidłowym stosowaniu terapii powikłania występują bardzo rzadko. Niepożądane objawy pojawiają się natomiast często przy niewłaściwym zastosowaniu krioterapii, jest to np. spowolniony proces naprawy tkanek. Z tego względu każdorazowo przed zabiegiem należy skonsultować się z dobrym specjalistą.

VN:F [1.9.22_1171]
Ocena artykułu:

Być może zainteresują Cię także poniższe tematy: