Termoablacja


Termoablacja to metoda chirurgicznego leczenia. Stosowana jest głównie w stosunku do guzów nowotworowych pierwotnych lub też przerzutowych, ale nie tylko. Metoda ta opiera się na wprowadzeniu do centrum guza lub innego miejsca docelowego, pod kontrolą USG lub też tomografii komputerowej, odpowiedniej elektrody o kształcie igły, generującej powstawanie prądu zmiennego o częstotliwości między 300 a 500 kHz, przepływającego przez tkanki. W konsekwencji dochodzi do wzrostu temperatury do około 45-50°C oraz powstania martwicy, co prowadzi do zniszczenia docelowej tkanki wskutek odwodnienia, zagęszczenia i denaturacji białek wewnątrzkomórkowych, a także przez zniszczenie błon komórkowych w wyniku roztopienia lipidów budujących błonę.

Termoablacja może być wykonywana laparoskopowo, przezskórnie oraz poprzez otwarcie jamy brzusznej pacjenta. Zabieg wykonywany przez skórę nie wymaga podawania znieczulenia ogólnego. Metoda ta jest mało inwazyjna, a sam zabieg jest bardzo dobrze znoszony przez pacjenta i zazwyczaj trwa dużo krócej niż zwykła operacja. Chirurg nie rozcina jamy brzusznej pacjenta, przez co po operacji nie pozostają trudno gojące się rany i może on opuścić szpital już następnego dnia.

Zabieg z użyciem laparoskopuZabiegi termoablacji można podzielić na:

  • termoablację falami radiowymi,
  • termoablację laserową,
  • termoablację mikrofalową.

Termoablacja jest alternatywną metodą leczenia wśród pacjentów, którzy nie mogą być podani standardowemu leczeniu.

Wskazania i zastosowania

Termoablacja znajduje zastosowanie w leczeniu guzów nowotworowych dotyczących tkanek miękkich, zarówno pierwotnych, jak i przerzutowych, a głównie guzów:

  • wątroby,
  • płuc,
  • jelita grubego,
  • nerek.

Trwają również prace nad wykorzystaniem termoablacji w leczeniu guzów kości.

Metoda znajduje także zastosowanie w leczeniu:

  • rozrostu prostaty,
  • obfitych i nieregularnych krwawień macicznych – termoablacja endometrium.

Termoablacja endometrium zalecana jest kobietom, które nie reagują poprawnie na terapię hormonalną, mają prawidłowe wyniki badań cytologicznych oraz biopsji endometrium, nie są uczulone na lateks i nie planują mieć więcej dzieci. W trakcie termoablacji endometrium dochodzi do termicznego zniszczenia błony śluzowej macicy, czyli endometrium, która odpowiada za krwawienie. Dzięki temu krwawienia w następnych cyklach zmniejszają się do delikatnego brudzenia lub całkowicie ustępują.

Zabieg termoablacji wykorzystywany jest też przy leczeniu bezdechu oraz chrapania. Najczęstszą przyczyną chrapania jest nadmiernie rozwinięte i rozciągnięte oraz zbyt mięsiste podniebienie miękkie. Wytwarzana podczas zabiegu energia pozwala na wycięcie lub też odparowanie nadmiaru tkanek. Dzięki temu możliwe jest odpowiednie wymodelowanie nadmiernej masy podniebienia, w taki sposób, aby zmniejszyć jego rozmiary, przy których nie będzie ono przeszkadzać w normalnym oddychaniu podczas snu, czego skutkiem będzie redukcja bezdechów oraz ściszenie lub też całkowite wyeliminowanie dźwięku określanego jako chrapanie. Zabieg termoablacji podniebienia składa się z kilku elementów:

  • przycięcie nadmiernie rozrośniętego języczka będącego częścią podniebienia miękkiego, zazwyczaj przycina się języczek o 1/3 długości,
  • zmniejszenie wielkości łuków podniebiennych tylnych – u osób chrapiących są one nadmiernie powiększone i rozciągnięte, co przyczynia się do powstawania efektu zwisającej kurtyny, wówczas podczas snu kurtyna ta zapada się ku tylnej ścianie gardła i powoduje zamykanie dróg oddechowych,
  • zmniejszenie masy miąższu podniebienia miękkiego – etap ten polega na wkłuciu kilku elektrod w podniebienie (im większe podniebienie, tym większa ilość wkłuwanych elektrod) i na wewnętrznym odparowaniu tych tkanek.

Zabieg ten jest wykorzystywany również w leczeniu żylaków i niewydolności żylnej. Polega on wówczas na wprowadzeniu przez niewielkie nakłucie sondy, która powoduje podgrzanie ścian naczynia i obkurczenie się żyły, co w konsekwencji prowadzi do jego zrośnięcia się. Krew jest wówczas kierowana do serca przez zdrowe żyły. W ten sposób likwiduje się pajączki oraz żyłki siatkowate, zamyka niewydolne pnie żylne czy też leczy niewydolność żylną.

Przeciwwskazania

Przeciwwskazaniami do przeprowadzenia wewnątrz-żylnej termoablacji wykorzystującej fale radiowe są przede wszystkim:

Leczenie guzów nowotworowych metodą termoablacji również posiada kilka ograniczeń. Zabieg nie powinien być wykonywany przy:

  • zlokalizowaniu zmian z dala od dużych gałęzi naczyniowych lub też innych narządów.
  • wielkości zmian przekraczającej 5 cm,
  • liczbie zmian przekraczającej 3-4.

Przeciwwskazaniem do wykorzystania termoablacji jako metody leczenia są w przypadku rozrostu prostaty – obecność trzeciego płata prostaty.

Powikłania i objawy niepożądane

Wśród powikłań pojawiających się po zabiegu termoablacji charakterystyczne są: ból w okolicy, która została poddana koagulacji oraz podwyższona temperatura ciała.

Ponadto należy wspomnieć również o skutkach niepożądanych mogących pojawić się po termoablacji guzów wątroby, są to głównie: postępująca niewydolność wątroby, żółtaczka, oparzeniowe uszkodzenie przewodów wątrobowych z następowym zwężeniem, trombocytopenia, hemofilia, porażenna niedrożność jelit, zakrzepica żyły wrotnej. Śmiertelność związana z zabiegiem jest bardzo niska i wynosi od 0 do 0,5%.

W przypadku termoablacji guzów nerek poważne powikłania pojawiają się bardzo rzadko. Wśród powikłań śródoperacyjnych wymienić można krwawienie z nerki lub też uszkodzenie narządów sąsiadujących, a także oparzenie skóry kończyny dolnej, na której znajduje się elektroda bierna i powstanie odmy opłucnowej. Krwawienie z nerki może wynikać zarówno z jej uszkodzenia mechanicznego przy wprowadzaniu elektrody, a także może być wywołane wysoką temperaturą w trakcie zabiegu. Natomiast najczęstszymi powikłaniami pojawiającymi się w późniejszym czasie są głównie: rozsiew nowotworowy związany z wszczepieniem komórek w kanale wkłucia, przetoka moczowa, zwężenie moczowodu i dolegliwości bólowe.

Natomiast wśród powikłań po zabiegu obejmującym żylaki lub też niewydolność żylną wymienić można przede wszystkim: zakrzepicę – jednak w tym przypadku stosuje się po prostu heparynę, zaczerwienienie w miejscu przebiegu naczynia oraz niewielkie krwiaki.

VN:F [1.9.22_1171]
Ocena artykułu: